Racing duiven houden als immaterieel cultureel erfgoed

De erkenning van het homing duivenstelsel als immaterieel cultureel erfgoed in Duitsland is een belangrijke stap voor een eeuwenoude traditie, maar waarom was dit proces moeilijk en wat heeft dat voor zin voor Zwitserland?

De weg naar erkenning

Het immaterieel cultureel erfgoed omvat levende tradities die van generatie op generatie zijn doorgegeven, wat UNESCO definieert als culturele uitingen, kennis en vaardigheden die identiteit en gemeenschapsgevoel bevorderen. In Duitsland werd het duivenstelsel na langdurige discussies en zorgvuldige overweging door de bevoegde commissie van deskundigen eindelijk geregistreerd als een intangibaal cultureel erfgoed.

Maar de manier om daar te komen was niet gemakkelijk: er waren discussies over of de duivenvlucht nog steeds als een ..levende traditie kan worden beschouwd, vooral in een tijd waarin fokkers en actieve mensen in verval zijn, en er waren kritische stemmen over dierenwelzijn en de moderne relevantie van deze traditie. Toch werd erkenning gezegevierd op grond dat de duiven diepe culturele wortels hebben, gemeenschappen verbinden en intergenerationele kennis behouden.

De officiële registratie zal de zichtbaarheid van het duivenstelsel vergroten en de promotie ervan verbeteren, waaronder:

• Meer sociale acceptatie en waardering
• Steun via culturele programma's en instellingen
• Behoud en overdracht van kennis aan toekomstige generaties

De geschiedenis van het homing duivenstelsel in Zwitserland

In Zwitserland heeft duiven hamsteren een lange en belangrijke traditie. Het is niet alleen een hobby maar ook een levend cultureel erfgoed dat diep geworteld is in de geschiedenis. De uitwisseling van kennis over het kweken, trainen en navigeren van duiven wordt al eeuwenlang onderhouden. De eerste georganiseerde wedstrijden vonden plaats al in de 19e eeuw en duiven houden snel populair werd. Talrijke clubs en verenigingen vestigden zich vooral in stedelijke centra en landelijke gebieden met sterke agrarische referenties.

In het najaar van 1917 besloot de Zwitserse Militaire Dienst (EMD) om de Zwitserse Passagierduifdienst op te richten en 1’000 jonge duiven te verwerven. Tijdens de twee wereldoorlogen speelden de Passagiersduiven een belangrijke rol in communicatie. Het Zwitserse leger gebruikte de vogels als betrouwbare communicatiemiddel, vooral in afgelegen bergstreken.

Na de Tweede Wereldoorlog kreeg de duivenindustrie een verdere opzweping omdat internationale duivenvluchten in het bijzonder belangrijker werden. Als onderdeel van de legerhervorming 95, werden de varkens teruggetrokken uit het Zwitserse leger. Volgens het Federal Department of Military Affairs (EMD) werd deze stap toen genomen door bezuinigingsmaatregelen, waardoor de operationele kosten van moderne communicatiemiddelen en de militaire relevantie van de duiven werden verminderd. Met het besluit van 22 september 1994 werd een 77-jarige traditie van militaire communicatie door duiven beëindigd.

Tot op de dag van vandaag heeft Zwitserland echter nog steeds een toegewijde gemeenschap van duivenfokkers die eeuwenoude kennis over het fokken, opleiden en oriënteren van duiven bewaren. De uitdagingen van de moderne tijd - waaronder het afnemen van lidmaatschap en veranderende vrijetijdsgewoonten - hebben echter geleid tot een groeiende behoefte aan publieke erkennings- en promotiemaatregelen.

Relevantie voor Zwitserland en kansen voor de toekomst

Zwitserland heeft al tal van tradities opgenomen in de nationale inventaris van immaterieel cultureel erfgoed, waaronder alphornmuziek, Baselr Fasnacht en wijnbouwfestivals. Volgens het Federaal Bureau voor Cultuur zullen de tradities die diep geworteld zijn in de samenleving en waarvan het voortbestaan op lange termijn bedreigd wordt, worden opgenomen in de nationaal erfgoedinventaris.

Volgens het UNESCO-Verdrag van 2003 inzake de instandhouding van onaangetast cultureel erfgoed omvatten deze ..vormen van expressie, zoals praktijken, prestaties, kennis en vaardigheden, en aanverwante instrumenten, voorwerpen en culturele ruimten die door gemeenschappen als onderdeel van hun cultureel erfgoed worden erkend.

• een sterke sociale verankering,
• de overdracht van kennis en vaardigheden over generaties heen;
• een levende praktijk die zich ontwikkelt in ruil voor het milieu en de geschiedenis;
• evenals de traditionele behandeling van natuur en wilde dieren.

Het homing duivensysteem brengt al deze elementen samen: het is gebaseerd op een overgeërfde schat aan ervaring in de fokkerij, verzorging en oriëntatie van dieren, wordt actief doorgegeven aan families en verenigingen en weerspiegelt een nauwe band tussen mens, dier en milieu. Echter, met dalende lidmaatschap en afnemende sociale status, loopt deze culturele praktijk steeds meer gevaar .. een feit dat haar opname in de inventaris bijzonder relevant maakt.

De opname van het duivenberoep als immaterieel cultureel erfgoed in Duitsland zou voor Zwitserland een voorbeeld kunnen zijn. Een aanvraag vereist samenwerking tussen fokkers, verenigingen en culturele instellingen. Het zou een gelegenheid zijn om de bewustwording over deze fascinerende sport en haar cultureel erfgoed te vergroten. Ontwikkelingen in Duitsland laten zien dat het mogelijk is om traditionele praktijken ook in de moderne samenleving te erkennen als waardevolle culturele troeven. Nu is het aan de Zwitserse duivenscène om deze impuls te nemen en op een soortgelijke weg te gaan.